Anoreksja bardzo często jest określana mianem „choroby duszy” i jest w tym stwierdzeniu wiele prawdy. Cierpią na nią znacznie częściej kobiety niż mężczyźni. Wstręt do jedzenia bierze się bowiem z licznych kompleksów, braku akceptacji własnego ciała i niskiej samooceny. Osoba, która marzy o szczupłej sylwetce rozpoczyna więc walkę o to, aby ten cel osiągnąć, upatrując w nim drogę do lepszego życia, śmielszego nawiązywania kontaktów czy postrzegania samej siebie jako kogoś atrakcyjnego. Obsesja na punkcie wagi powoduje zatem, że anorektyczka, odczuwając presję środowiska, podejmuje „wyzwanie” głodzenia się. Zaczyna więc ograniczać posiłki, wybierać jedynie produkty light, intensywnie ćwiczyć oraz pić herbatki przeczyszczające (nawet kilka razy dziennie). Bardzo często zażywa też tabletki na odchudzanie. Robi wszystko, co umożliwi jej spadek wagi. Odchudzanie brzucha ma też ułatwić ograniczone przyjmowanie płynów!

Zaczyna się zazwyczaj bardzo niewinnie. Uczucie głodu i burczenia w żołądku są normalnym stanem rzeczy, jeśli drastycznie ogranicza się ilość posiłków i liczbę spożywanych kalorii. Po pewnym czasie do tego dochodzą także brak łaknienia, zawroty głowy, spadek temperatury ciała, zwolnienie akcji serca, bóle mięśni, notoryczne wzdęcia, wypadanie włosów, uczucie niesmaku w ustach, pojawienie się na skórze meszku, bezsenność. Takie objawy w porę można jednak wyleczyć. Zupełnie inaczej sprawa się ma z zanikiem miesiączkowania. Kobieta, u której okres zatrzymał się na dłużej i nie zgłosiła się z tym problemem do lekarza, może przypłacić takie działanie nawet bezpłodnością! Konsekwencją anoreksji są jednak nie tylko zaburzenia zdrowia fizycznego, ale także psychicznego. Osoba taka jest rozdrażniona, nerwowa, pojawia się u niej socjopatia, a postrzeganie własnego ciała, nawet w stadium wychudzenia, jest bardzo spaczone. Kobieta ważąca nawet 35 kilogramów nadal może twierdzić, że jest za gruba. Takie działanie może w konsekwencji zakończyć się śmiercią z powodu wyniszczenia organizmu.

Optymizmu dodaje fakt, iż anoreksję da się leczyć. Warunkiem jest jednak wykonanie ku temu kroków jeszcze we wczesnym stadium choroby, bo im większy jej poziom zaawansowania, tym mniejsze szanse na uratowanie takiej osoby. Na zaburzenia łaknienia pomoże psychoterapia. Specjalista w rozmowie z pacjentem stara się mu uzmysłowić jak wygląda i odsunąć na bok myśl o dalszym odchudzaniu się. Kolejnym krokiem jest zastosowanie diety wysokoenergetycznej, która ma umożliwić powrót do zdrowia. Należy ją jednak przeprowadzać stopniowo. Osoba chora potrzebuje bowiem sporo czasu na to, aby móc na nowo pokochać jedzenie i pozbyć się wstrętu do niego.